De Pen van: Luca van Voorst Vader

Halverwege het vorige schooljaar begon ik met lopen. Dat was een keer per week samen met mijn vader door het bos. We gingen niet erg snel en liepen ongeveer een uur.

Ik wilde graag lopen, omdat ik op school mijn vriendinnen niet bij kon houden en niet altijd als laatste wilde eindigen met een kop als een tomaat. Sowieso sportte ik nauwelijks, dus het was tijd om iets aan mijn conditie te doen.

Het hardlopen met mijn vader was heel gezellig, maar toen hoorde ik van Anne dat ze samen met een grote groep liep. Toen ik later aan mijn vader vroeg of ik me ook voor De Springbokken mocht aanmelden, zei hij dat hij daar ook een tijdje bij gelopen heeft. Aangezien ik pas sinds een halfjaar hardloop heb ik niet zoveel om over te schrijven, dus ik dacht; misschien kan hij ook een stukje over zijn ervaringen bij De Springbokken typen.

 

De Pen van: Quint van Voorst Vader:

Het is al weer even geleden dat ik actief was bij de Springbokken. Maar als ik de verhalen van mijn dochter zo hoor is in al die jaren in positieve zin niet zoveel veranderd. Natuurlijk veel nieuwe mensen , maar nog steeds een gezellige groep met de zelfde sportieve afwijking. Zou het door het lopen komen? Ook goed te zien dat de groep wat groter is geworden in de loop der jaren. Moet nu zelf echt snel weer meer gaan lopen anders haalt Luca me nog in… Of zou het al te laat zijn?

 

Dit was wat mijn vader ervan vond. Ikzelf vindt de sfeer echt onvoorstelbaar. Nog nooit heb ik zo’n gezellige, spontane groep gezien. Ik hoop nog lang bij De Springbokken te lopen.

 

Ik geef mijn Pen door aan Rogier Francois

Groetjes, Luca